Wat gebeurt er wanneer hoop een naam krijgt? Wanneer een voetbal droom niet alleen op televisie bestaat, maar op een stoffig veld in de wijk tot leven komt? Dan krijg je iets zoals het project “Van Straat naar Stadion” een initiatief van de Fundashon Bicentini, dat inmiddels zijn tweede editie beleeft. En het verschil is te voelen. Te zien. Te horen. Waar de eerste editie van het project al hoop bracht in de harten van veel jongeren op Curaçao, lijkt de tweede editie een diepere snaar te raken. De wijkteams zijn gegroeid, zowel in aantal als in spirit. De jongeren? Die bloeien open. Niet alleen als voetballers, maar als mensen. Remko Bicentini, de drijvende kracht achter de Fundashon. Zijn stem klinkt warm, gedragen
door trots en dankbaarheid. “Wat we hier zien,” zegt hij, “is meer dan voetbal. Dit is verbinding. Dit is gemeenschap. Dit is toekomst.”
Meer dan een bal en een veld
Remko vervolgt: “We zijn ooit begonnen met het idee om jongeren van de straat te halen, ze een alternatief te bieden. Maar wat we nu zien, is dat diezelfde jongeren zélf hun omgeving veranderen. Ze nemen hun rol serieus, helpen elkaar, motiveren, coachen, soms zelfs als grote broers voor de kleineren. Het gaat niet alleen om winnen, het gaat om leren winnen met respect.” In de tweede editie is er meer structuur, maar ook meer hart. De wijkteams zijn actiever betrokken bij de organisatie. Ouders, buurtbewoners, oud-spelers iedereen draagt bij. Er zijn trainingen, workshops, gezamenlijke maaltijden, en momenten van reflectie. “Je ziet ineens dat een jongen die vorige week nog roekeloos op straat hing, nu met vuur in zijn ogen spreekt over tactiek en teamwork,” zegt Remko. “En dat is precies wat we willen bereiken.”
De kracht van gemeenschap
Volgens Remko is de kracht van het project dat het uit de wijken zelf komt. “We doen dit samen met de mensen. We stappen niet als stichting ergens binnen om iets op te leggen. We luisteren, we bouwen, samen met de wijk. Daarom is dit zo succesvol.” Hij benadrukt dat dit alleen mogelijk is dankzij het geloof van de jongeren én het vertrouwen van de gemeenschap. “Ze voelen dat dit hun project is. Dat maakt het verschil.”
Een toekomst op spikes
“Van Straat naar Stadion” betekent niet dat elke jongen profvoetballer moet worden. “Integendeel,” lacht Remko. “Natuurlijk dromen sommigen daarvan, en dat mag. Maar wat wij echt willen, is dat ze leren dat ze keuzes hebben. Dat ze verantwoordelijkheid kunnen nemen. Dat ze deel zijn van iets groters.” Hij vertelt over jongeren die vroeger bekend stonden als “probleemjongere”, maar die nu als aanvoerders van wijkteams optreden als rolmodel. “Ze hebben hun leven omgedraaid. Niet omdat iemand het hem heeft verteld, maar omdat ze zélf het verschil wilde maken.”
Toekomstplannen
De tweede editie van “Van Straat naar Stadion” is pas begonnen, maar de impact is al voelbaar. De Fundashon Bicentini droomt intussen verder. “We willen uitbreiden naar andere wijken, misschien zelfs naar het buitenland plekken waar jongeren dezelfde uitdagingen kennen. Zolang er ergens een kind is dat nog denkt dat hij of zij geen kans verdient, hebben wij werk te doen.”
Slotwoord
In een wereld waar jongeren vaak alleen de schaduwkant van het leven te zien krijgen, brengt “Van Straat naar Stadion” licht. Niet als tijdelijke verlichting, maar als een vuurtoren van hoop, richting, en geloof. Zoals Remko het zelf verwoordt: “Elke stap die een jongen van de straat naar het stadion zet, is een stap naar een beter leven. En als we dat samen kunnen blijven doen, dan hebben we al gewonnen.”
Lees ook Extra, Amigoe en Vigilante.
